Pogoda była dziś rano odpowiednia, by odkurzyć starego poczciwego nikosia D70 i wybrać się z plener z filtrem do IRenek. Niestety gdy wyjechaliśmy za miasto pogoda zaczęła płatać nam figle, niebo zaciągnęły chmury, przez które tylko co jakiś czas wyglądało słońce, bawiąc się z nami w kotka i myszkę, a na zdjęciach zostawiając czasami prześwietlone plamy. Do tego chyba niezbyt trafnie ustawiłem balans bieli (co wcale nie jest łatwe przy IRenkach), bo efekty są inne niż oczekiwałem. Jak zwykle co roku wiosną uczę się od nowa robić i wywoływać IRenki. Pierwsze koty za płoty, następne powinny być lepsze.
Miałem dziś wczuwkę na samotne drzewa i przydrożne krzyże, mój ulubiony IRenkowy temat…
I bonus…
Dawno na kręglach nie byłem. Wybrałem się w poniedziałek pokibicować znajomym na Indywidualnym Turnieju Bowlingowym w Suwałki Plaza.
Kilka kadrów zrobionych przy okazji, choć tego dnia focenie mi nie szło, lampa słuchać się mnie nie chciała, widać miała focha ;)
Zaczynamy foto relację z drugiej wizyty na Ukrainie.
Na początek wizyta z bazie wojsk rakietowych w Pierwomajsku.
W wojsku nie byłem, bo kwadratowych hełmów nie robią, więc na nomenklaturze wojskowej się nie znam, nie będę się zatem wymądrzał o armiach, brygadach, dywizjach, etc.
W skrócie wyglądało to tak, że w bazie w Pierwomajsku zlokalizowanych było 10 silosów z międzykontynentalnymi rakietami balistycznymi z głowicami atomowymi. Na Ukrainie były 2 takie bazy, które miały silosy atomowe oraz kilka innych mobilnych baz z rakietami atomowymi.
Każda z takich rakiet miała po 10 głowic atomowych, każda o sile 20-krotnie większej niż bomba zrzuconą na Hiroszimę. Nie dotyczy to rakiet 15A18 nazywanymi w NATO „SATAN”, które miały silę głowic większą 50-krotnie od „Little Boy-a”. Czyli jedna rakieta balistyczna „SATAN” miała siłę rażenia większą 500 krotnie od bomby zrzuconej na Hiroszimę, a w Pierwomajsku było kilka takich rakiet i kilka mniejszych. Strach się bać… Dopiero w takim miejscu człowiek zdaje sobie sprawę, jakim ogromnym zagrożeniem dla świata była zimna wojna, wyścig zbrojeń i broń atomowa. Jedna taka rakieta, z 10 głowicami (plus 40 atrap głowic, by zmylić obronę przeciwnika) mogła zniszczyć wschodnie wybrzeże USA. Pytanie za 100 punktów: ile czasu potrzebowała taka rakieta by pokonać trasę z Pierwomajska do Nowego Jorku? Od momentu wystrzelenia około 25 minut… Sama procedura wystrzelenia zajmowała najwyżej kilka minut.
Dziś część pierwsza – naziemna. Pod ziemią było jeszcze ciekawiej, ale to następnym razem.
Baza była nieźle chroniona, ogrodzenia pod napięciem 3 tysięcy volt, karabiny maszynowe, czołgi. Słusznie, było czego bronić…
Wieko silosu atomowego. Waży około 120 ton. Wybudowanie jednego silosu atomowego kosztowało około 1,5 miliarda dolarów. Baza w Pierwomajsku miała 10 silosów. Ten (oraz silos dowodzenia) pozostał jako jedyny, reszta jest zasypana i zabetonowana.
Pojazdy do transportu i wkładania/wyjmowania rakiet z silosów.
Duże te pojazdy. Tutaj dla zobrazowania ich skali mały backstage ;)
Baza radziecka, choć na Ukrainie, ale autobus amerykański ;)
I coś co robi największe wrażenie na powierzchni: wspomniana rakieta 15A18M „SATAN”.
Siła rażenia 500 krotnie większa od „Little boy-a”, jak większość rakiet balistycznych zbudowana w dużej części z tytanu i innych kosmicznych materiałów, jako jedyna na świecie mogła być wyniesiona aż na orbitę okołoziemską oraz być wystrzeliwana i latać w warunkach promieniowania po wybuchu jądrowym.
Jeszcze nie pokazałem wszystkich zdjęć z ubiegłorocznego wyjazdu na Ukrainę, a już dopadł mnie „zew Prypeci” i postanowiłem ponownie odwiedzić zamkniętą strefę wokół elektrowni atomowej w Czarnobylu. Długi weekend majowy ze Strefą Zero na Ukrainie.
Odwiedziliśmy strefę, bazę rakiet atomowych w Pierwamajsku, Kijów. Bardzo męczący tydzień, ale spędzony w ciekawych miejscach i w świetnym towarzystwie.
Kadrów sporo, na razie sił mało, ale będę wrzucał relacje w wyprawy sukcesywnie w najbliższym czasie. Teraz tylko melduję swój powrót :)
Prypeć
ЧАЭС
Pierwomajsk – rakieta 15A18M „SATAN”
Kijów o poranku
Dzisiejszy wschód słońca i poranek na górze Cisowej, w Smolnikach i Szurpiłach. Czyli SPK z trzech stron – trochę zbyt mała była mgła by zapuszczać się za Udziejek. Pobudki o 3 w nocy bywają męczące – starzeję się, czy co? ;) I choć kadry, które pokazuję poniżej robiłem już wielokrotnie i możecie je znaleźć w mojej galerii, to wciąż chętnie oglądam wschody słońca z Cisowej i delektuję się mgłami nad jeziorami w Smolnikach.
Zatem jak to już kiedyś było, i będzie pewnie nie raz… ;)
To z dedykacją dla Gosi :)
Bonus, bo nie mogłem się zdecydować na kolor lub szarości ;)
Ostatnie komentarze